DREWNO NA OGRZEWANIU PODŁOGOWYM – KOMPENDIUM WIEDZY



DREWNO NA OGRZEWANIU PODŁOGOWYM – KOMPENDIUM WIEDZY


Ciepła podłoga – to określenie nawiązujące do ogrzewania pomieszczenia, natomiast w odbiorze użytkownika, nie powinna być ani ciepła ani zimna. W tym względzie powinna być komfortowa, zarówno w okresie grzewczym jak i poza nim.

Minione dwie dekady, to czas dużych zmian w zakresie poprawy ciepłochronności budynków i sposobów ich ogrzewania.

Powyższe zmiany, poza zminimalizowaniem kosztów eksploatacyjnych, dały duże możliwości w zakresie poprawy komfortu cieplnego.

Czy te możliwości wykorzystujemy stosownie do swoich potrzeb i odczuć cieplnych?

Jeśli budujemy dom dla siebie, to zadbajmy o to, abyśmy czuli się w nim w pełni komfortowo.

Komfort cieplny to podstawa, ale to nie tylko temperatura wewnątrz pomieszczeń.Tu liczy się temperatura przegród, a w przypadku podłóg, dodatkowo ich ciepłochłonność, jako że mamy z nimi bezpośredni kontakt.

Chcąc znaleźć optymalne rozwiązanie, powinniśmy zwrócić uwagę na trzy istotne zależności:

1 – KOMFORT CIEPLNY DOTYKU, czyli odbiór ciepła ze stóp użytkownika, czy innych części ciała w przypadku małych dzieci bawiących się na podłodze. Chociaż tę zależność można odbierać subiektywnie, to ma ona znaczenie dla ponad 90% użytkowników.  Dla tej, znacznej większości, istotne jest aby własne możliwości w dostawie ciepła do stóp, zrównoważyć z jego upływem do posadzki.

 

 

Jak ta zależność wygląda w odniesieniu do temperatury posadzki?

Trzeba wiedzieć, że nasze stopy są cieplejsze od posadzki i przekazują do niej ciepło, nawet wówczas kiedy ona grzeje. Ilość przejmowanego ciepła zależy od różnicy temperatur – stopa/posadzka, ciepłochłonności materiałów posadzkowych oraz czasu kontaktu.

Przeciętna temperatura powierzchni podłogi ogrzewanej w nowych budynkach mieszkalnych  zawiera się w przedziale 21÷23°C, średnio 22°C. Najniższa temperatura występuje w okresach przejściowych 17÷20°C. Nieco wyższa temperatura występuje tylko podczas dużych mrozów, a tych u nas jak “na lekarstwo” – zaledwie kilkanaście dni w roku.

Z dostępnych wyników badań (P.O. Fanger, B.W. Olessen) wynika, że w przypadku posadzki ceramicznej czy kamiennej, przyjemna dla stóp temperatura zaczyna się od 26°C. Tu należy się zastanowić, czy w naszym budynku, gdzie temperatura podłogi będzie  o kilka stopni niższa, posadzka ceramiczna lub kamienna będzie  przyjemna i zdrowa dla naszych nóg.

Z kolei, te same badania wskazują przedział temperatury  komfortu cieplnego dotyku dla posadzki z drewna zaczynający się od 22°C, a to już jest spójne z parametrami “dzisiejszej podłogówki” i w żaden sposób nie powinno szkodzić zdrowiu użytkownika.

W tym samym układzie temperatur, posadzka ceramiczna ze względu na większą pojemność i przewodność cieplną, przejmuje więcej ciepła z naszych stóp niż posadzka drewniana.

Popatrzmy  jakie ilości ciepła są przejmowane ze stóp, w zależności od rodzaju posadzki zainstalowanej na podkładzie betonowym.                                                                                        Czas kontaktu 1 i 10 minut.

Badania wykonane przez szwedzkiego naukowca B.W. Olessena.

Jak wynika z badań posadzka ceramiczna potrafi przejąć nawet kilkakrotnie więcej ciepła ze stóp użytkownika niż posadzka drewniana.

Dla zobrazowania powyższego tematu wykonano kilka prostych testów. Do testów wykorzystano elementy z drewna grubości 14 mm oraz płytki ceramicznej grubości 11 mm.

W/w elementy ułożono na podkładzie grzewczym o regulowanej mocy cieplnej od 20 do 50 W/m².

 Na termogramach po lewej stronie drewno a po prawej ceramika. Czas trwania testu – kilka minut. Termogramy z kamery Flir4.

Termogram stóp na różnych posadzkach – drewno/ceramika, przy temperaturze powierzchni około 20°C. Przy tej temperaturze ceramika odbiera więcej ciepła niż drewno, stąd prawa stopa jest chłodniejsza.

Termogram stóp na różnych posadzkach – drewno/ceramika, przy temperaturze powierzchni około 22°C. Przy tej temperaturze ceramika podobnie jak przy 20°C odbiera więcej ciepła niż drewno, stąd prawa stopa jeszcze jest chłodniejsza.

 

Termogram stóp na różnych rodzajach posadzek i różnej ich temperaturze. Dopiero wyższa temperatura posadzki ceramicznej (24°C) daje porównywalne przejmowanie ciepła ze stóp jak posadzka drewniana o temperaturze powierzchni około 22°C.

 

 

Można powiedzieć, że po podłodze nie musimy poruszać się boso lub w skarpetach, jednak małe dzieci i podłoga, to częsty, długi i bliski kontakt.

Wracając do stóp, popatrzmy jak one „się czują” kiedy mają na sobie typowe domowe kapcie.

Obraz testu ubytku ciepła ze stóp, osoby w domowych kapciach, stojącej – po lewej na posadzce drewnianej, po prawej na posadzce ceramicznej.  Czas trwania testu – kilkanaście minut.

Termogram obrazujący ubytek ciepła ze stóp osoby w domowych kapciach stojącej – po lewej na posadzce drewnianej, po prawej na posadzce ceramicznej.  Stopa na   drewnie jest wyraźnie cieplejsza.

 

Termogram obrazujący ubytek ciepła ze stóp osoby w domowych kapciach stojącej – po lewej na posadzce drewnianej, po prawej na posadzce ceramicznej. Ze wzrostem temperatury posadzek maleje różnica w temperaturze stóp.

 

Obraz temperatury podeszew domowych kapci po wyjęciu stóp – po lewej na posadzce drewnianej, po prawej na posadzce ceramicznej.    Wewnątrz obuwia na drewnie, ślad po stopie jest wyraźnie cieplejszy.

 

Obraz śladów ciepła pozostawionych po zejściu z posadzki – po lewej  posadzka drewniana, po prawej na posadzka ceramiczna. Po zejściu z posadzki ślad na drewnie jest wyraźnie cieplejszy. Ceramika bardziej chłonie ciepło i  szybciej przekazuje je w głąb podkładu betonowego, stąd niższa temperatura na powierzchni.

 

 2 – SPOWOLNIENIE PRZEPŁYWU CIEPŁA POWODOWANE OPOREM CIEPLNYM POSADZKI.

Tę zależność należy  wiązać ze spowolnieniem przepływu,  ubytkiem ciepła na zewnątrz, wynikającego z izolacyjności ścian, stropów, okien czy aktywności wentylacji z rekuperacją.

Jeżeli  zewnętrzna część budynku skutecznie hamuje przepływ ciepła, to posadzka nie musi  “się spieszyć” czy “wychodzić przed szereg„ bo i po co – żeby podwyższać temperaturę w pomieszczeniu i automatyczne zwiększać straty ciepła na zewnątrz?

W dzisiejszych budynkach możemy sobie pozwolić na bardziej komfortową posadzkę. Ważne jest aby ten komfort, związany bezpośrednio z oporem cieplnym posadzki szedł w parze z izolacją cieplną całej podłogi.

3 – PODŁOGÓWKA A  STRATY CIEPŁA.

W podłogówce straty ciepła zależą  głównie od temperatury podkładu grzewczego, od ocieplenia każdej zewnętrznej jego części, oraz czasokresu aktywności ogrzewania.

Przy tej samej temperaturze powierzchni, posadzka drewniana daje wyższy komfort kontaktu ze stopą niż posadzka ceramiczna, jednak ta ostatnia generuje średnio mniejsze straty ciepła do gruntu o około 0,2W/m² (2,2/2,4W/m²).

 

Chcąc zapewnić sobie porównywalny komfort kontaktu z podłogą, musimy podnieść temperaturę posadzki ceramicznej. W takim układzie straty ciepła do gruntu są porównywalne dla drewna i ceramiki, ale wyższa temperatura posadzki ceramicznej wpływa na podwyższenie temperatury w pomieszczeniu. Tu warto się zastanowić czy będzie to dla nas komfortowe.

Wyższa temperatura w pomieszczeniu to większe straty ciepła na zewnątrz. Przyjmuje się, że średnio, każde podniesienie temperatury wewnątrz budynku o 1°C, zwiększa zużycie energii cieplnej o około 6%. 

Ponadto, chcąc zachować jak najdłużej, porównywalny komfort cieplny posadzki ceramicznej względem posadzki drewnianej, musimy wydłużyć okres grzewczy, co przekłada się na odpowiednio wyższe koszty ogrzewania.

W podsumowaniu kilka fundamentalnych informacji:

– im lepsza izolacja domu, tym mniej energii do jego ogrzania, a tym samym niższa temperatura podłogi.

– w nowoczesnym domu podłoga ceramiczna lub kamienna nigdy nie będzie przyjemnie ciepła.

– kosztem przyjemnej temperatury posadzki z płytek będzie przegrzanie pomieszczenia i większe rachunki za ogrzewanie.

– zadaniem ogrzewania podłogowego nie jest utrzymanie przyjemnie ciepłej podłogi, ale utrzymanie temperatury powietrza w pomieszczeniu.

– płytki ceramiczne czy kamienne stosunkowo łatwo przewodzą ciepło, ale dzisiaj nie jest to istotne dla funkcji grzewczej, natomiast jest odczuwalne i może być dyskomfortowe dla użytkownika.

DLA KOGO – JAKA PODŁOGA?

Osobom, dla których temperatura podłogi i wynikający z niej komfort cieplny nie ma znaczenia, podłoga ogrzewana z posadzką ceramiczną lub kamienną będzie nieco tańsza w eksploatacji.

Natomiast dla osób ciepłolubnych, ceniących komfort cieplny pod stopami, polecana jest posadzka drewniana, gdzie przy większej satysfakcji z użytkowania, koszt ogrzewania pomieszczeń będzie niższy niż przy posadzce ceramicznej. O tym decydują głównie, ciepłe w dotyku drewno, względem chłodnych materiałów ceramicznych lub kamiennych.

W tej sytuacji, obiegowe opinie dotyczące kosztów ogrzewania zależnie od rodzaju posadzki, należy zweryfikować pod kątem własnych odczuć cieplnych.

W Zakładowym Salonie Podłóg istnieje możliwość przetestowania własnych odczuć cieplnych względem różnych rodzajów posadzek wraz zapisem termograficznym.

JEŻELI CHCEMY MIEĆ PODŁOGĘ OGRZEWANĄ, DAJĄCĄ NAM OPTYMALNY KOMFORT UŻYTKOWY W PEŁNYM TEGO SŁOWA ZNACZENIU, TO POCZYTAJMY JAK JĄ WYKONAĆ, O CZYM  W KILKUNASTU KROKACH PONIŻEJ.

 

 

Ogrzewanie podłogowe ze względu na optymalny rozkład temperatur,  zapewniający najwyższy komfort cieplny, jest najlepszym rozwiązaniem w zakresie ogrzewania pomieszczeń. Budynki pasywne, niskoenergetyczne, energooszczędne oraz modernizowane w zakresie ocieplenia, w dodatku z niskotemperaturowym źródłem ciepła, to najbardziej odpowiednie miejsce na zastosowanie podłogówki. Drewno zaliczane jest do materiałów podłogowych zapewniających najwyższy komfort w odczuwaniu ciepła. Jednak optymalne wykorzystanie drewna – materiału o właściwościach termoizolacyjnych jako przekaźnika ciepła, jest zadaniem złożonym, trudnym w wyborze, w przygotowaniu oraz w wykonaniu. Posadzka z drewna zmusza do podniesienia temperatury podkładu grzewczego stosownie do mocy grzewczej oraz  oporu cieplnego  wynikającego z jej grubości i właściwości drewna. Powyższe przekłada się na konieczność wzmocnienia izolacji zapobiegającej przenikaniu ciepła w niepożądanym kierunku. Ponadto odkształcenia drewna wynikające  ze zmiany wilgotności powodowanej zmianą temperatury, to temat newralgiczny, wpływający na wygląd i trwałość podłogi. Do wykonania posadzki drewnianej na podkładzie grzewczym niezbędna jest podstawowa wiedza z zakresu właściwości drewna, jak i z zakresu termodynamiki związanej z ogrzewaniem i izolacjami termicznymi budynków. Poniżej  kilka aspektów, których nie można pominąć:

  1. Uwzględnienie maksymalnych obciążeń cieplnych podłogi z przełożeniem na temperaturę płyty grzewczej oraz powierzchnię posadzki. Każde przeciążenie cieplne podłogi niekorzystnie wpływa na trwałość posadzki drewnianej.
  2. Skonfigurowanie wydatku cieplnego podłogi z oporem cieplnym posadzki w kontekście przenikania ciepła poza obręb jej powierzchni grzewczej. Pominięcie powyższego może się łączyć ze stałymi, wyższymi kosztami eksploatacji ogrzewania oraz ewentualnym niedogrzaniem pomieszczeń.
  3. Uwzględnienie sprawności źródła ciepła, w odniesieniu do wyższej temperatury czynnika grzewczego. Pompa ciepła jest bardzo wrażliwa na wzrost temperatury czynnika grzewczego (COP).

Uwzględnienie  powyższych zagadnień pozwoli na właściwy dobór materiałów i zastosowanie odpowiedniej techniki wykonania.  Dla pełnej satysfakcji  pozostaje umiejętne skonfigurowanie powyższych właściwości i zależności z wyglądem podłogi wpisanej w charakter czy wystrój wnętrza.

Wniosek:

– decyzję o wyborze podłogi z podkładem grzewczym i drewnianą posadzką trzeba podjąć na etapie planowania budowy.

 

Jak działa ogrzewanie podłogowe?

Wymiana ciepła między odległymi powierzchniami ciał o różnej temperaturze następuje  w wyniku promieniowania  podczerwonego – fal elektromagnetycznych oraz konwekcji  – ruchu powietrza.  Natomiast  przy bezpośrednim kontakcie – np. stóp z powierzchnią podłogi – występuje przewodzenie ciepła. Ogrzewanie podłogowe należy do ogrzewań płaszczyznowych, gdzie ciepło przekazywane jest do otoczenia z aktywnej części powierzchni  podłogi. Podłogówka  ogrzewa pomieszczenie  głównie przez promieniowanie cieplne i konwekcję z niewielkim udziałem przewodzenia.

 Powyższy wykres charakteryzuje emisję ciepła (W/m2) stosownie do różnicy temperatur powierzchnia posadzki – powietrze, z wydzieleniem udziału konwekcji i promieniowania. Przy niższej mocy podłogi (zakreślone na czerwono) przeważa promieniowanie cieplne, natomiast ruch powietrza jest znikomy, co korzystnie zmienia różnicę między temperaturą rzeczywistą a  odczuwalną.

Poniżej grafika z układem temperatur przy maksymalnym, w dzisiejszych budynkach, obciążeniu podłogi.

Układ z gęstszym (ok.80 mm) rozstawem rurek jest bezpieczniejszy dla posadzek drewnianych, ponieważ przy niższej temperaturze czynnika grzewczego daje najlepsze efekty grzewcze.

Współczynnik przejmowania określa szczegółowo norma  EN-PN – 1264-2 oraz EN-PN-1264-5 gdzie współczynnik ma wartość stałą i wynosi 10,8W/m²K. Praktycznie przy różnicy między temperaturą powierzchni podłogi a temperaturą powietrza równej 1 stopień, występuje emisja ciepła wielkości 10W z każdegom². Im większa różnica temperatur, tym większa emisja ciepła. Również ściany mogą być  grzewcze a wówczas emitują 8,5W/m²K, natomiast sufit grzewczy ok. 6,5W/m²K.

Korzystnym rozwiązaniem dla komfortu grzewczego jest łączenie ogrzewania podłogowego z ogrzewaniem ściennym, zainstalowanym w ścianach zewnętrznych, gdzie ich temperatura jest zbliżona, lub nieco wyższa od średniej temperatury powietrza w pomieszczeniu. Innowacyjność rozwiązania skłania do przygotowania odpowiedniego projektu instalacji i izolacji ścian zewnętrznych.

Amerykańskie Stowarzyszenie Inżynierów Ogrzewnictwa, Chłodnictwa i Klimatyzacji ASHRAE,  dzieli ogrzewanie podłogowe na cztery grupy zależnie od wydajności cieplnej.

Emisja ciepła a rodzaj materiału i pokrycie jego powierzchni.

Wiadomo, że materiały o ciemnej matowej powierzchni, lepiej pochłaniają lub emitują ciepło, jednak nie tylko. Okazuje się, że rodzaj materiału i sposób jego wykończenia też ma tu swój udział. Poniżej tabela i termogramy.

Tabela emisyjności materiałów posadzkowych


Obraz emisji cieplnej z powłoki o wyższej emisyjności.

Obraz emisji cieplnej z powłoką o niższej emisyjności.

Podsumowując, niewielki ruch powietrza, większościowy udział promieniowania, oraz wyższa emisyjność powierzchni posadzki, pozwala na uzyskanie porównywalnego komfortu cieplnego przy temperaturze niższej o 1 ÷ 2°C względem tradycyjnego ogrzewania grzejnikowego.

Samoregulacja podłogówki czyli  bezobsługowa dbałość o utrzymanie właściwej temperatury w pomieszczeniach, polega na samoczynnej zmianie wydajności cieplnej podłogi w wyniku zmiany  temperatury wewnętrznej w pomieszczeniu (okresowe nasłonecznienie czy używanie     urządzeń generujących ciepło,  większa ilość osób w pomieszczeniu). Tak dostarczona  energia, w podobnej ilości  zmniejsza  obciążenie  cieplne podłogi. Nie oznacza to jednak, że podłogówka schładza pomieszczenie w przypadku wzrostu temperatury. Po  prostu ogranicza dostawę ciepła do czasu, kiedy inne źródła przestaną „działać”, a temperatura w pomieszczeniu z tytułu naturalnych strat ciepła, zejdzie do  zakładanego poziomu. Podobnie, aczkolwiek odwrotnie, zachowuje się podłogówka w przypadku spadku temperatury.

Należy podkreślić, że samoregulacja dotyczy głównie ogrzewania wodnego, po części elektrycznego z kablami zmiennooporowymi i  działa w niewielkim zakresie niższych temperatur oraz z pewnym opóźnieniem, adekwatnym do bezwładności podkładu grzewczego i oporu cieplnego posadzki.

Powyższa wiedza pozwala na zastosowanie optymalnych  rozwiązań w zakresie instalowania drewna na ogrzewaniu podłogowym.

Posadzki drewniane na podkładach grzewczych występują w dwóch opcjach – klejona do podkładu i pływająca, przy czym klejona jest lepszym rozwiązaniem.

 

Powyżej dwie typowe konstrukcje posadzek drewnianych na podkładach betonowych lub anhydrytowych.

Powyżej przykłady posadzek drewnianych na podkładach betonowych, ogrzewanych kablami elektrycznymi.

 

 

Powyżej przykłady drewnianych posadzek pływających zainstalowanych na macie oraz folii grzewczej.

 

Powyżej przykłady lekkich konstrukcji ogrzewania podłogowego. Rozwiązanie z płytami transmisyjnymi jest droższe ale bardziej skuteczne – wydajne cieplnie.

Istnieje wiele innych rozwiązań  stosownych do potrzeb i możliwości wynikających z rodzaju budynku w tym konstrukcji podłogi.

 

Podłoga ogrzewana z drewnianą posadzką wymaga przemyślanej i starannie wykonanej izolacji termicznej.

Najczęściej spotyka się konstrukcje podłogi ogrzewanej na przygotowanym podłożu gruntowym, która składa się w kolejności z hydroizolacji, termoizolacji, paraizolacji, układu grzewczego, wylewki i posadzki właściwej, pływającej lub klejonej do podkładu.

a –  Hydroizolacje  ewentualnie paraizolacje zależą od usytuowania budynku i powinny być wykonane zgodnie z projektem budowlanym.

b – Termoizolacje.  Płyta grzewcza podłogi to najcieplejszy element ogrzewanego budynku. Jest rzeczą oczywistą, że ciepło wprowadzone do wnętrza podłogi  nie znika – stara się iść tam gdzie jest chłodniej, jak również tam gdzie ma krótszą i łatwiejszą drogę.

Jeżeli pod podłogą i wokół niej damy lepszą izolację,  to w znacznej większości, ciepło będzie szło do pomieszczeń, bo chociaż po drodze spotka izolację w postaci drewna to i tak będzie ona mniej zaporowa niż izolacja np. ze styropianu. Proporcje w ilości przenikanego ciepła będą adekwatne do proporcji izolacyjności: posadzka drewniana – izolacja termiczna.

Poniżej fizyczny obraz układu warstw podłogi.

Poniżej termograficzny obraz temperatur w warstwach podłogi

Pod podkładem grzewczym z wyższą temperaturą należy dać lepszą izolację aby skompensować straty ciepła powodowane posadzką drewnianą o większym oporze cieplnym “R”.

Podsumowując, w parze z posadzką drewnianą na podkładzie grzewczym idzie jego skuteczna izolacja termiczna, która do minimum ogranicza straty ciepła a tym samym pozwala na poprawne funkcjonowanie ogrzewania.

Dobór termoizolacji warunkowany jest kilkoma zależnościami, między innymi:

 

Zależność od strefy klimatycznej polski.


Zależność od usytuowania budynku.

W obliczeniach wg PN-EN ISO13370 stosuje się wymiar charakterystyczny powierzchni podłogi gdzie powierzchnię podłogi dzieli się przez połowę jej obwodu.

W skład izolacji termicznych wchodzą materiały o różnej przewodności cieplnej.

 

Wielkość izolacji możemy określić z poniższego nomogramu. Jak widać, przy doborze termoizolacji występuje szereg zależności, które należy fachowo skonfigurować, aby uniknąć ciągłych strat ciepła a tym samym ciągłych, podwyższonych kosztów eksploatacji ogrzewania.

Powyżej przedstawiono typowe zależności, natomiast przy doborze izolacji można skorzystać z programów do obliczania wariantów izolacyjnych lub zlecić wykonanie projektu osobie z odpowiednimi kwalifikacjami.

System  grzewczy w konstrukcji podłogi powinien być wykonany w oparciu o zakładane źródło ciepła,
zapotrzebowanie cieplne pomieszczeń, grubość i ciężar podłogi z uwzględnieniem możliwości przemieszczania ciepła w stronę ogrzewanego pomieszczenia (rodzaj posadzki).

1 – system hydrauliczny:

Ilość ciepła jaką otrzyma wnętrze podłogi zależy od możliwości  przejmowania tego ciepła od rurek grzewczych, które mają potencjał cieplny zależny od ich powierzchni (długości i średnicy) oraz od temperatury i ilości wody jaka przepłynie w określonym czasie. Natomiast ilość ciepła przekazanego do ogrzewanego pomieszczenia zależy od różnicy temperatur; wnętrze podłogi- wnętrze pomieszczenia i tego co je rozdziela, czyli posadzki a konkretnie jej oporu cieplnego.

Zasadniczo występują trzy rodzaje systemu hydraulicznego:

– rodzaj lekki, gdzie klasyczne przewody grzewcze mają bliski kontakt z posadzką. Dla bardziej równomiernego rozkładu temperatury stosuje się aluminiowe pasy transmisyjne,  co jednak podraża inwestycję. Znacznie korzystniejszym rozwiązaniem jest system mat kapilarnych dający bezpośrednio bardzo równomierny rozkład temperatury. Niestety w obu przypadkach nie zalecane są posadzki z litego drewna, ponieważ cienkie podkłady nie gwarantują stabilnego podłoża, stabilizującego “pracę” drewna. Do systemów lekkich można zaliczyć przewody grzewcze z radiatorami umieszczone między legarami klasycznej podłogi z desek.

– rodzaj standardowy, w którym przewody grzewcze  umieszczone są w wylewce betonowej lub anhydrytowej. Układ spiralny lub podwójnej meandry pozwala na wykonanie posadzki ze wszystkich elementów drewnianych dopuszczonych na ogrzewanie podłogowe.

Korzystny dla drewna układ spiralny ze względu na równomierny rozkład temperatury.  

 

Niekorzystny układ meandrowy gdzie w jednej części podłogi jej temperatura jest zbliżona do zasilania, natomiast
w przeciwległej niższa do temperatury powrotu.

– rodzaj akumulacyjny, charakteryzujący się grubą wylewką betonową lub anhydrytową pełniącą rolę akumulatora ciepła.  Dobrana opornościowo posadzka drewniana pozwala na regulowanie przepływu ciepła odpowiednio do charakterystyki cieplnej budynku.

2 – system elektryczny:

Ilość ciepła dostarczonego do wnętrza podłogi zależy od mocy grzewczej przewodów, mat lub folii grzewczych oraz czasu pracy regulowanego termostatem. System elektryczny dzieli się na trzy rodzaje:

– maty grzewcze, czyli przewód grzewczy zespolony z siatką dającą odpowiedni rozkład na powierzchni grzewczej. Całość zatopiona jest w cienkiej wylewce na bazie cementu. Niska bezwładność i niekorzystny dla drewna rozkład temperatur wskazuje na zastosowanie posadzki pływającej z elementów wielowarstwowych łączonych na zamek.

– folie grzewcze gwarantujące najbardziej równomierny rozkład temperatury. Zaleca się posadzki z elementów wielowarstwowych, w wykonaniu pływającym, łączonych zamkiem.

– kable grzewcze są zatopione w wylewce betonowej, która może być w standardowej, kilku centymetrowej wylewce lub w kilkunastocentymetrowej wylewce akumulacyjnej. W tym przypadku nie należy stosować wylewek anhydrytowych że względu na ich degradację, powodowaną temperaturą powyżej 50°C. We wszystkich w/w przypadkach rozkład mat, folii lub kabli powinien uwzględniać planowane zagospodarowanie pomieszczeń. Nie ma problemu ze zmianami w aranżacji pomieszczeń w przypadku kabli zmiennooporowych zmniejszających swoją moc w przypadku wzrostu temperatury we wnętrzu podłogi.

3 – system powietrzny, wzorowany na historycznych rozwiązaniach, gdzie kanały powietrze we wnętrzu podłogi  umożliwiają przepływ ciepłego powietrza, które ogrzewa akumulacyjną płytę grzewczą, najczęściej w postaci płyty fundamentowej. Nie ma ograniczeń w rodzaju zastosowanej posadzki drewnianej, jakkolwiek należy zwrócić na jej oporność cieplną dopasowaną to temperatury w/w rodzaju płyty grzewczej.

RODZAJE ZASILANIA – ŻRÓDŁA CIEPŁA.

Okładzina drewniana na podłogówce wymaga podniesienia temperatury podkładu odpowiednio do mocy cieplnej podłogi i oporu cieplnego posadzki.

Podniesienie temperatury o kilka stopni nie wpływa niekorzystnie na sprawność kotłów, wymienników  lub sprawność w zasilaniu energią elektryczną. W tej sytuacji zainstalowanie drewna na podłogówce nie podraża kosztów zasilania. Natomiast w przypadku źródeł w postaci pomp ciepła podniesienie temperatury zasilania wiąże się ze zmniejszoną sprawnością (COP) podnoszącą koszty eksploatacji podłogówki z drewnianą posadzką.

 

Podkład pod posadzkę drewnianą jest podstawowym elementem konstrukcji podłogi, tworzącym stabilną  płytę na mało stabilnej warstwie termoizolacji. W odróżnieniu od klasycznych podkładów, podkład podłogi ogrzewanej różni się tym, że jest zintegrowany z elementami grzewczymi.

W pomieszczeniach mieszkalnych najczęściej stosuje się podkłady pływające wykonane z betonu lub anhydrytu, których odporność na obciążenia skupione powinna być powyżej 1,5kN.  Ze względów wytrzymałościowych pod podłogi pływające wystarczy beton klasy C – 16/12, pod podłogi warstwowe, klejone do  podkładu,  jego wytrzymałość powinna mieć wielkość C – 20/16,  a pod elementy lite wytrzymałość powinna mieć wartość minimum C – 25/20. W dolnej części podkładu zatopione są przewody grzewcze. W wylewkach betonowych kilkanaście mm nad przewodami  grzewczymi zaleca się zainstalowanie zbrojenia w postaci siatek – kratownic, ewentualnie zbrojenia rozproszonego – włókien fibrowych. W przypadku podłóg z litego drewna, zbrojenie przejmuje naprężenia rozciągające  a w dodatku, w niewielkim stopniu, ale wpływa na równomierny rozkład ciepła w podkładzie. Optymalna grubość wylewki betonowej wynosi 70mm, anhydrytowej 55mm. Zwiększenie grubości  skutkuje zwiększoną bezwładnością ogrzewania oraz równomiernością w rozkładzie temperatury.  Zmniejszenie grubości to spadek bezwładności i sztywności podkładu, ale i niejednorodny rozkład temperatury na powierzchni podkładu. Maksymalna wilgotność pozwalająca na montaż posadzek drewnianych wynosi 1,5% CM dla betonu i 0,3% CM dla anhydrytu.

Poniżej graficzny obraz układu temperatur w różnych rodzajach wylewki z różnym rozstawem rurek grzewczych.

Poniższe termogramy potwierdzają tezę o bardziej równomiernym rozkładzie temperatur w przypadku wylewki betonowej.

W przypadku okładzin drewnianych oporność cieplna podkładów ma marginalne znaczenie, ponieważ na przepływ ciepła największy wpływ ma oporniejsza cieplnie posadzka drewniana.

Podkład grzewczy na bazie cementu jest jastrychem pływającym, gdzie występuje skurcz betonu podczas jego wiązania oraz rozszerzalność termiczna podczas funkcjonowania. Wymaga to zastosowania dylatacji, które  wykonujemy w przypadku:

  • styku z przegrodą pionową,
  • ograniczeń powierzchni (30m², 40m² – zbrojona),
  • ograniczenia długości boku (6m, 8m – zbrojona),
  • ograniczenia proporcji boków większej niż 1:2,
  • wydzielenia kształtnych powierzchni z niekształtnej płyty podłogi ( przejścia
    w drzwiach itp.),
  • rozdzielenia pól grzewczych. Pola należy kojarzyć nie tyle z obwodem grzewczym co z  ich różną temperaturą.
  • planowanego podziału pól grzewczych stosownie do różnych okładzin podłogowych, jako że ceramika i drewno dają różną temperaturę podkładów i dlatego należy je rozdzielić.

Uwaga: przy podłogówce powinny funkcjonować wyłącznie dylatacje. Nie należy wykonywać nacięć skurczowych blichówką w dowolnych miejscach, ponieważ pękająca płyta wylewki może uszkodzić rurki grzewcze.

Właściwości wylewek anhydrytowych odbiegają nieco właściwościami od wylewek betonowych. Wynika to z elastyczności materiału, co pozwala na wykonanie większych połaci bez dylatowania –  do 300 m², wylewka betonowa –  do 30/40m² zbrojona.  Wylewka anhydrytowa  może mieć mniejszą grubość tzn.  ok. 5 cm (3,5 cm nad rurkami grzewczymi). Przy prawidłowym wykonywaniu wylewek anhydrytowych łatwiej uzyskać płaskość powierzchni, co poprawia przenikalność cieplną, szczególnie przy podłogach pływających.

Przewodność cieplna zawiera się w przedziale od 1,4 do 2,0 W/mK, i jest pochodną gęstości z zakresu 1900 – 2200 kg/m³, dla porównania beton ma od 1,3 do 1,7 W/mK.

Dopuszczalna płaskość wylewek wg wytycznych ITB 2014r. wynosi 3mm na dwumetrowej łacie.

Rzadziej spotykany jest podkład z płyt drewnopochodnych z aluminiowymi pasami transmisyjnymi albo z płytami kompozytowymi o wysokiej przewodności cieplnej. Tego rodzaju rozwiązania mają zastosowanie w lekkich konstrukcjach budynków, które u nas należą do rzadkości.

 

Posadzki pływające tzw. panele to niższa “półka” zarówno w zakresie wartości jak i komfortu użytkowania. W/w należą do prostszych i najczęściej stosowanych rodzajów podłóg, szczególnie w budownictwie  wielorodzinnym. Posadzki te składają się z dwóch warstw ułożonych na właściwym podkładzie grzewczym. Spodnia warstwa to najczęściej zintegrowany podkład izolujący akustycznie i wilgotnościowo. Górna warstwa to posadzka właściwa wykonana z paneli drewnianych lub drewnopochodnych. Elementy drewniane lite,   swobodnie ułożone – pływająco, nie sprawdzają się na podłogówce.

Panele warstwowe lub kompozytowe, powinny być zaopatrzone w zamek pozwalający zespolić wzajemnie całą płytę posadzki. Ich oporność cieplna jest różna w zależności od grubości i rodzaju materiału oraz oporu cieplnego warstwy podkładu wygłuszającego.

Istotny wpływ na ilość ciepła jaka zostanie przekazana z podkładu grzewczego do pomieszczenia ma  jakość – płaskość powierzchni podkładu grzewczego. Wszelkie nierówności tworzą przestrzenie powietrzne ograniczające przepływ  ciepła.

Powyżej termografia dwóch elementów posadzkowych. Po lewej element przyklejony, po prawej ułożony swobodnie na wylewce. Jak widać połączenie klejowe daje wyższą o 0,9°C temperaturę i równomierny jej rozkład. Jeszcze większą różnicę wniesie zainstalowanie podkładu. Poniżej zdjęcie termograficzne, po lewej stronie element przyklejony po prawej z  podkładem z tektury falistej.

Tu widać różnicę temperatur o 1,5°C na niekorzyść posadzek pływających, co jest ich wadą.

Właściwości podkładów izolacyjnych.

Tabela podkładów pod podłogi pływające na podkładach grzewczych ( na podstawie danych, deklarowanych przez producentów).

Podane w tabeli spadki temperatur dotyczą obciążenia cieplnego rzędu 50W/m², przy mniejszym obciążeniu spadki będą odpowiednio mniejsze i odwrotnie a przy maksymalnym obciążeniu  100 w/m² i temperaturze  podłogi około 30°C spadki temperatur w podkładach mogą się podwoić.

Właściwości cieplne paneli laminowanych.

Rysunek z układami warstw z oporami cieplnymi i spadkami temperatur przy 50W/m²

TABELA OPORU CIEPLNEGO PODŁÓG BAUWERK

Właściwości paneli warstwowych z drewna.

Deklarowane wartości oporu cieplnego desek warstwowych czołowych polskich producentów.

Barlinek.

BalticwoodŁączna wartość oporu cieplnego R (panel + podkład + ewentualne pustki powietrzne wynikające z nierówności podkładu) nie powinna przekroczyć wartości 0.15 m2K/W.  Opór cieplny posadzki powinien “iść w parze” z izolacją cieplną płyty grzewczej.

Podkłady należy tak dobierać, aby wypełnić przestrzeń między wylewką a płytą posadzki. Płaska – równa wylewka pozwala zastosować cieńsze, bardziej efektywne cieplnie podkłady, natomiast nierówne wylewki zmuszają do zastosowania grubszych, oporniejszych cieplnie podkładów.  Przy zastosowaniu cienkich podkładów na nierównych wylewkach, należy uwzględnić dodatkowy opór cieplny (miejscowe pustki powietrzne), oraz wynikającą z tego gorszą akustykę jak i możliwość uszkodzenia zamków paneli lub cienkich elementów warstwowych.

Podsumowanie.

Podczas montażu należy pamiętać o zaleceniach producenta paneli  w zakresie rozmieszczenia dylatacji wewnętrznych oraz o tym, że jest to podłoga pływająca, więc musi mieć możliwość w miarę swobodnego pęcznienia i kurczenia. Ciężkie meble, szczególnie gdy są ustawione po przeciwległych stronach pomieszczenia, utrudniają „pracę” podłogi, co przekłada się na uszkodzenia zamków i szczeliny w okresie zimowym lub odkształcenia powierzchniowe latem. Temat dotyczy szczególnie pierwszego roku użytkowania podłogi w nowych budynkach. Wadą podłóg pływających z zastosowaniem paneli laminowanych jest ich niekorzystna akustyka i większa podatność na zmiany mikroklimatu wnętrza. Panele warstwowe z drewna są stabilniejsze wilgotnościowo, a w okresie poza grzewczym dają wyższy komfort w kontakcie z bosą lub lekko odzianą stopą.  Wszystkie posadzki pływające mają tę zaletę, że przy zmianie aranżacji wnętrza, można je bezproblemowo wymienić.

 

Posadzki drewniane przyklejane – zespolone z podkładem grzewczym to klasyka w wykonywaniu podłóg.

Pozytywną stroną zespolenia jest:

– stabilizowanie kurczliwości (“pracy drewna”) stosownie do parametrów spoiny, głównie jej elastyczności. Elastyczność spoiny jest w odwrotnej zależności do hamowania “pracy drewna”.

–   możliwość zastosowania każdego rodzaju elementów posadzkowych z drewna.

– poprawa w przenikaniu ciepła, jako że przewodzenie jest kilkukrotnie skuteczniejsze od promieniowania czy konwekcji – ruchu powietrza, o ile takie w mikro przestrzeniach występuje.

Poniżej obrazy termograficzne przenikania ciepła przez spoinę klejową i szczelinę powietrzną.

Powyższe termogramy zadają kłam marketingowym twierdzeniom, że “w szczelinach powietrznych krąży powietrze poprawiając przewodność ciepła”. W rzeczywistości jest odwrotnie.

Ponadto do zalet posadzek zespolonych z wylewką należy:

– ograniczenie nieprzyjemnych doznań akustycznych, które cechują posadzki pływające lub podłogi na legarach.

–  możliwość swobodnej renowacji powierzchniowej podłogi, stanowiącej stabilny zespół posadzki drewnianej z wylewką.

Negatywną stroną jest wyższa cena wynikająca z kosztów materiałowych i wykonawczych.

Planując wykonanie posadzki klejonej do podkładu grzewczego należy zacząć od jego wygrzania i sprawdzenia wilgotności. Kolejną czynnością jest ocena jakości podkładu polegająca na sprawdzeniu płaskości i odporności na odrywanie. Wytrzymałość na odrywanie ≤ 10kg/cm² pozwala na zainstalowanie mniejszych elementów lub zastosowanie elastycznego kleju, który pozwala “zapracować” posadzce drewnianej bez jej oderwania od podkładu.

W przypadku słabszej wylewki, korzystniej jest zastosować spoinę elastyczną.

Mocna wylewka daje możliwość zastosowania “mocniejszych” klejów.

Większe elementy posadzkowe z litego drewna w wyższej jakości wykonania wymagają większej odporności na odrywanie i klejów z grupy twardo elastycznych.

Uproszczone, graficzne obrazy zależności wyboru spoiny w odniesieniu do wytrzymałości wylewki i naprężeń generowanych przez drewniane elementy posadzkowe.

Prezentowane wykresy dotyczą doboru spoiny przed montażem elementów z litego drewna, deski warstwowe lub stabilizowane są ujarzmione w swej konstrukcji co nie wymaga tak szczegółowego doboru rodzaju kleju.

Ponadto przy wyborze kleju powinno się sprawdzić czy zawarte w nim substancje nie penetrują struktury drewna, co może się przełożyć na powstawanie plam na wykończonej podłodze w kilka tygodni – miesięcy po oddaniu jej do użytku. W przypadku podłogówki podwyższona temperatura ułatwia przenikanie i pogłębia problem.

W podsumowaniu – odpowiedni dobór systemu klejowego oraz właściwe wykonanie spoiny gwarantuje jakość i trwałość połączenia oraz efektywność użytkowania podłogi ogrzewanej z drewnianą posadzką.

Ekskluzywność naturalnych podłóg cechuje w pełni szlachetne drewno, gdzie poszczególne elementy posiadają niepowtarzalny wygląd, dopasowany do wystroju wnętrza oraz konstrukcję właściwą dla funkcji użytkowej np. grzewczej.

Wartość  – drewno jako produkt naturalny występuje w ograniczonych i ciągle zmniejszających się ilościach, stąd jego wartość stale wzrasta, szczególnie gatunków szlachetnych jak dąb. Na wzrost wartości ma wpływ naturalna patyna wynikająca z upływającego czasu.

Trwałość posadzek drewnianych można przypisać parkietom czy deskom litym, masywnym, jako że  mogą się one pochwalić kilkusetletnią historią. Trwałość posadzek z drewna klejonego warstwowo należy postrzegać poprzez proces starzenia spoiny klejowej. Ważna jest grubość warstwy użytkowej, jak również jakość wykonania.

Komfort – drewno potrafi zgromadzić stosunkowo dużą ilość ciepła i wilgoci, co pozwala w naturalny sposób wpływać na poczucie komfortu użytkownika. Coraz bardziej zauważalny i doceniany staje się komfort ciepła dotyku, gdzie grubsza deska nie pozwala na odczucie chłodu w bezpośrednim kontakcie stopy użytkownika.

Poniżej skrócona charakterystyka typowych rodzajów elementów posadzkowych z drewna.

Deski trójwarstwowe gr. 14 mm z wewnętrzną warstwą z miękkiego drewna.

Wartość materiałowa;

– adekwatna do wielkości elementu, grubości i jakości drewna warstwy użytkowej, wraz  z jej wykończeniem.  Duże formaty tworzą wrażenie solidnej deski.

Oporność cieplna;

duża, deklarowane przez producentów wartości “R” od 0,106 do 0,122 m²K/W.

Komfort ciepła dotyku;

pełny, brak odczuwania chłodu cienko odzianej stopy w kontakcie z posadzką w okresie poza grzewczym.

Stabilność wymiarowa;

Bardzo dobra, szczególnie przy warstwie użytkowej wielolamelowej z drewna dębowego.

Trwałość z możliwością odnawiania powierzchni;

– ograniczona sposobem montażu, grubością warstwy użytkowej oraz sposobem wykończenia.

– istotne znaczenie ma jakość drewna zastosowanego w warstwie podkładowej, ponieważ jego niska wytrzymałość powoduje rozdzielenie warstw z mikro warstwą słabego drewna.

Trudność montażu;

możliwość wykonania jako podłoga pływająca i przyklejona do podkładu,

– trudność niewielka w przypadku wykonywania posadzek pływających,

– duża trudność w przypadku klejenia do podkładu ze względu na zamki łączące poszczególne elementy.

Klasa higieniczności wyrobu;

– producenci deklarują klasę E-1.

Panele wielowarstwowe z obłogiem z drewna twardego na sklejce brzozowej.

Wartość materiałowa;

podobnie ja przy deskach trójwarstwowych wartość materiałowa adekwatna do wielkości elementu, grubości i jakości drewna warstwy użytkowej, wraz  z jej wykończeniem. Duże formaty tworzą wrażenie solidnej deski. Zaleca się stosowanie sklejki wodoodpornej.

Właściwości w przenikaniu cieplna;

dobre w przypadku cienkich elementów pogarszające się wraz ze wzrostem grubości.

Komfort ciepła dotyku;

– dobry przy grubszych elementach > 18 mm, gorszy przy cieńszych elementach.

Stabilność wymiarowa;

– bardzo dobra.

Trwałość z możliwością odnawiania powierzchni;

– ograniczona grubością warstwy użytkowej oraz sposobem wykończenia.

– istotne znaczenie ma jakość drewna zastosowanego w sklejce, ponieważ jego niska wytrzymałość powoduje rozdzielenie warstw z mikro warstwą słabego drewna.

Trudność montażu;

– w konstrukcji wpust – wypust tylko w układzie klejenia do podkładu,

– nie stanowi problemu dla doświadczonych rzemieślników.

Klasa higieniczności wyrobu;

Producenci deklarują klasę E-1.

 

Panele dwuwarstwowe – obłóg z twardego drewna z podkładem lamelowym – tzw deski dwuwarstwowe

Wartość materiałowa:

  • stosownie do wielkości elementów, grubości i jakości warstwy użytkowej, wraz z jej wykończeniem.

Oporność cieplna:

  • dobra w przypadku standardowych grubości, nieco lepsza przy grubości 11mm.

Komfort ciepła dotyku:

  • średni przy grubościach 14 mm, pogarszająca się wraz ze zmniejszaniem grubości.

Stabilność wymiaru, kształtu płaskości powierzchni:

  • dobra w przy grubości obłogu 6 mm, nieco gorsza przy cieńszych warstwach użytkowych – tzw. “żeberkowanie”.

Trwałość z możliwością odnawiania powierzchni:

  • ograniczona grubością warstwy użytkowej, sposobem wykończenia oraz intensywnością użytkowania.

Trudność montażu:

  • tylko w układzie klejenia do podkładu,
  • nie stanowi problemu przy zachowaniu podstawowych zasad parkieciarskich.

Klasa higieniczności wyrobu:

  • producenci deklarują klasę E-1.

Elementy z litego drewna w wykonaniu ostrokrawężnym – posadzki z pełną płaszczyzną – klasyczna posadzka parkietowa lub mozaikowa.

Wartość materiałowa;

– wynika z wielkości, w tym grubości elementów jak również z jakości drewna.

Oporność cieplna;

– różna, odpowiednia do gatunku drewna i jego grubości. Najmniejsze opory cieplne tworzy klasyczna 8 mm mozaika podłogowa, największe gruby, 22 mm parkiet.

Komfort ciepła dotyku;

– komfort cieplny daje posadzka wykonana z mozaiki przemysłowej lub klasycznego parkietu grubości powyżej 18 mm. Elementy mozaiki przemysłowej z merbau lub jatoba w grubości powyżej 20 mm.

Stabilność wymiarowa;

– mozaika klasyczna lub przemysłowa jest najbardziej stabilna, natomiast stabilność elementów parkietowych maleje wraz ze wzrostem ich wielkości.

Trwałość z możliwością odnawiania powierzchni;

– trwałość każdej mozaiki zależna od zespolenia z podkładem. Możliwość odnawiania mozaiki 8 mm zależnie od płaskości posadzki, przynajmniej dwukrotna. Odnawianie mozaiki przemysłowej – praktycznie bez ograniczeń.

Trwałość posadzki parkietowej zależna od doboru grubości i wielkości elementów do obciążeń cieplnych posadzki.

Trudność montażu;

– wykonanie wyłącznie przez profesjonalne firmy parkieciarskie. Zachodzi wymóg doboru mozaiki lub parkietu do potrzeb grzewczych oraz szlifowanie posadzki wraz z jej wykończeniem. Wykończenie tylko olejem lub olejowoskiem.

Klasa higieniczności wyrobu;

– elementy w pełni naturalne.

Elementy z litego drewna z łamaną krawędzią, tzw fazką.

Wartość materiałowa;

-najwyższa w przypadku dużych  i grubych elementów w pierwszej klasie jakości.

Oporność cieplna;

wynika z gęstości drewna oraz z grubości elementu. Deski dębowe grubości do 15 mm posiadają dobrą przewodność cieplną, natomiast deski grubości 16 – 20 mm wystarczającą do potrzeb grzewczych dobrze ocieplonych budynków.

Komfort ciepła dotyku;

– komfort cieplny daje posadzka dębowa grubości powyżej 18 mm.

Stabilność wymiarowa;

stabilność wymiarowa zachowana po stabilizowaniu elementów i solidnym przyklejeniu do podkładu grzewczego.

Trwałość z możliwością odnawiania powierzchni;

– trwałość praktycznie nie ograniczona, przy zachowaniu wszelkich zasad wykonawczych, począwszy od doboru rodzaju elementów do mocy grzewczej podłogi, przygotowaniu powierzchni podkładu grzewczego jak i doboru spoiny klejowej oraz opcji wykończeniowej. Możliwość odnawiania wymaga zastosowania narzędzi do odrestaurowania łamanych krawędzi tzw. fazek.

Trudność montażu;

– wymaga wysokiej fachowości w przygotowaniu podkładu oraz samym ułożeniu wraz z wykończeniem o ile deski nie zostały wykończone fabrycznie.

Klasa higieniczności wyrobu;

– elementy surowe w pełni naturalne.

W poprzednim kroku opisałem rodzaje elementów posadzkowych – teraz przedstawię właściwości materiałów, z którego zostały wykonane.

Zacznijmy od istoty tematu. W powszechnej opinii drewno jest izolatorem, więc popatrzmy jak to wygląda w odniesieniu do faktycznego izolatora ze styropianu umieszczonego po przeciwnej stronie płyty grzewczej

Przy tej samej różnicy temperatur ciepło w większości pójdzie “krótszą – łatwiejszą drogą”.

Jak to sprawdzić – policzyć właściwości cieplne materiałów posadzkowych z drewna?

Elementy posadzkowe mogą być wykonane jako lite – z jednorodnego organicznie drewna lub jako warstwowe – wykonane z dwóch lub więcej warstw drewna. Przenikalność cieplna elementu jest odwrotnością oporu cieplnego i wynika z jednej (lity) lub sumarycznej oporności poszczególnych warstw drewna (warstwowy).

Opór cieplny obliczamy dzieląc grubość elementu lub grubość warstwy (w m) przez współczynnik przewodzenia ciepła (λ w W/mK) materiału z jakiego element lub warstwa zostały wykonane. W przypadku drewnianych elementów posadzkowych opór cieplny zawiera się w przedziale od 0,05 m²K/W do 0,15 m²K/W.

Poniżej tabela z właściwościami litego drewna w zakresie przewodzenia ciepła – λ.

(parametry cieplne dla wilgotności 12% w temperaturze ok. 20°C)

Źródło: Atlas drewna podłogowego i PN-EN 14342 + A1 2009r.

Powyższa tabela zawiera wartości uśrednione, natomiast w szczegółach wygląda to dosyć ciekawie.

Termogram potwierdzający twierdzenie o lepszej przewodności wzdłuż usłojenia.

Poza tym, przewodność cieplna wzrasta wraz z gęstością, wilgotnością oraz temperaturą drewna.

Nieco wyższa przewodność cieplna posadzki drewnianej jest w pierwszej fazie korzystania z ogrzewania, kiedy drewno po okresie letnim, ma możliwie najwyższą wilgotność, jednak wyższa temperatura po uruchomieniu ogrzewania powoduje powolne wysychanie drewna a tym samym spadek możliwości w zakresie przewodzenia ciepła. Tenże spadek wilgotności elementu posadzkowego z drewna zależy też od jego budowy. Najłatwiej a tym samym najszybciej tracą wilgoć elementy o dużej powierzchni aktywnej – czyli z nacięciami, lamelami oraz z podkładem z miękkiego – porowatego drewna. W rezultacie lite elementy tracą wilgoć najwolniej, zachowując najdłużej swoje właściwości w przewodzeniu ciepła.

 

Prezentacja wyników testów spadku wilgotności drewnianych elementów podłogowych.

Spadek wilgotności drewna zależy również od gatunku drewna, co jest pokazane na wykresach poniżej.Na ubytek wilgoci z drewna istotny wpływ ma pokrycie jego powierzchni. Powłoki lakierowe są w tym względzie najskuteczniejsze.Podsumowując, występuje szereg zależności, które warto poznać i uwzględnić przy wykonaniu ogrzewania z posadzką drewnianą aby móc właściwie wykorzystać jej walory, minimalizując koszty eksploatacji.

Dla zobrazowania tematu – termogram z przenikalnością cieplną typowych elementów z drewna, jednakowej grubości.

 

Zdjęcie desek zawartych w powyższym termogramie.

Na koniec tematu jeszcze jeden szczegół – deski z nawierceniami w dolnej części i ich efektywność w przenikaniu ciepła.

Jest sprawą naturalną, że przy małej mocy cieplnej, cieńsza warstwa drewna w miejscach nawiertów szybciej się nagrzeje, bo ma mniejszą pojemność cieplną. Jednak jest to chwilowe – tylko w czasie rozgrzewania i mało skuteczne, ponieważ tak cienka warstwa drewna równie szybko pozbędzie się ciepła, z efektem jak na poniższym termogramie.Po odwróceniu, ułożeniu na płycie grzewczej i ustabilizowaniu przepływu ciepła.

Ciemniejsze punkty w miejscach nawierceń świadczą o pogorszeniu właściwości w przenikaniu ciepła, co obala kolejny mit marketingowy.

Pokrycie powierzchni lub jej impregnacja ma kilka aspektów użytkowych.

Zacznijmy od banalnej – przyciąganie kurzu.

Posadzki z surowego drewna lub olejowane są obojętne elektrostatycznie i nie mają skłonności do przyciągania i kumulowania ładunków dodatnich. Przy takich podłogach, w zależności od zanieczyszczenia powietrza, jony dodatnie mogą swobodnie krążyć w przestrzeni pomieszczenia, przyciągając do siebie cząsteczki kurzu, bakterie, wirusy itp. To wszystko pochłania człowiek poprzez oddychanie i jest to dla niego szkodliwe.

Poprawę jakości powietrza w pomieszczeniu uzyskujemy poprzez wietrzenie oraz stosowanie jonizatorów, co pozwala zrównoważyć układ jonowy. Jony ujemne przyciągając do siebie większość szkodliwych substancji naładowanych dodatnio tworzą większe skupiska, które w postaci kurzu opadają na podłogę. Jeżeli podłoga posiada powierzchnię o właściwościach elektrostatycznych, to przyciąga kurz i samoistnie uczestniczy w oczyszczaniu powietrza w pomieszczeniu. Taką posadzkę wystarczy odkurzyć aby skutecznie pozbyć się większości szkodliwych zanieczyszczeń.

Podsumowując, posadzki pokryte lakierami poliuretanowymi przyciągają kurz a tym samym wspomagają oczyszczanie powietrza, czego nie można powiedzieć o posadzkach surowych lub olejowanych – obojętnych w tym względzie. Powyższe w kontekście niewielkiego ruchu powietrza jakie występuje przy ogrzewaniu podłogowym.

Marketingowo wygląda to różnie, bardzo często odwrotnie.

 

Aspekt podstawowy – trwałość.

Najtrwalszym zabezpieczeniem powierzchni posadzki drewnianej jest gruba i zwarta powłoka lakierowa. Posadzki lakierowane z zastosowaniem dobrego lakieru są praktycznie bezobsługowe.

Delikatniejsza od lakierowej jest powłoka olejowoskowa. Olejowosk daje subtelną powłokę z możliwością barwienia. Okresowa konserwacja pozwala na utrzymanie powierzchni podłogi w dobrej kondycji wizualnej i użytkowej.

Impregnacje czysto olejowe są najdelikatniejsze i wymagają stałej troski o kondycję powierzchniową podłogi.

Aspekt z zakresu ograniczenia wysychania drewna i efektywności cieplna posadzki.

W tej zależności również powłoki lakierowe są najskuteczniejsze, przy czym w tej grupie przoduje lakierowanie natryskowe, zabezpieczające powierzchnię desek oraz w pewnym stopniu jej boki. Lakierowanie fabryczne  walcami jest w tej zależności mniej skuteczne, ze względu na pokrycie tylko powierzchni licowej. Lakierowanie na budowie zamyka powierzchnię podłogi i na początku dobrze blokuje ubytek wilgoci, lecz nie jest zalecane ze względu na nieestetyczne zerwanie lakieru w miejscach połączeń poszczególnych elementów po ich “zapracowaniu”.

Powłoki olejowoskowe – ich skuteczność w zakresie blokowania szybkiego wysychania drewna jest zależna od rodzaju produktu i grubości powłoki.

Impregnacja olejem praktycznie nie ogranicza ubytku wilgoci z drewna, stąd też nie wpływa na zmniejszenie naprężeń, odkształceń drewna jak i nie blokuje spadku jego przewodności cieplnej.

Poniżej wykresy charakteryzujące dyfuzyjność – paroszczelność typowych zabezpieczeń powierzchniowych posadzek drewnianych.

Poniżej właściwości paroszczelne lakierów podkładowych.

Poniżej właściwości powłok nawierzchniowych.

Aspekt emisji i pochłaniania ciepła.

Ilość ciepła emitowanego z grzejącej podłogi zależy od różnicy jej  temperatury względem temperatury otoczenia oraz od emisyjności powierzchni, co przekłada się na temperaturę odczuwalną w pomieszczeniu. Emisyjność  jest różna dla poszczególnych gatunków drewna, sposobów wykończenia i zmienia się wraz ze zmianą temperatury. Dla posadzki z drewna ma to pewne znaczenie, ponieważ przy porównywalnym komforcie cieplnym, możemy obniżyć nieco temperaturę podłogi. Ponadto w okresie letnim mamy do czynienia z nagrzewaniem posadzki promieniami słonecznymi, czyli z promieniowaniem podczerwonym, krótkofalowym. Znalezienie opcji, która umożliwia maksymalną emisję ciepła w okresie grzewczym oraz minimalną absorpcję ciepła z tytułu działania promieni słonecznych, zapewnia optymalny komfort dla użytkownika podłogi oraz dla drewna zawartego w posadzce.

Poniżej graficzny obraz zależności.

Termogramy obrazujące powyższe zależności.

Efekt cieplny w okresie grzewczym.     Wygląd płytki drewnianej.        Efekt cieplny nasłonecznienia.

W przypadku ogrzewania podłogowego bardziej “aktywna” jest powłoka z prawej strony płytki, natomiast w odniesieniu do działania promieni słonecznych nie widać żadnej różnicy. Powłoka
z prawej strony płytki jest najbardziej optymalnym rozwiązaniem w zakresie pokrycia drewna instalowanego na ogrzewaniu podłogowym.

 Powłoka lakierowa a impregnacja – komfort dotyku.

W tym zakresie przoduje impregnacja olejowa dając w dotyku odczucie naturalności drewna. Nieco niższy komfort dają powłoki olejowoskowe a najniższy grube powłoki lakierowe.

Powłoka w kontekście wystroju wygląd podłogi.

Wygląd podłogi powinien być wpisany w zakładany wizerunek wnętrza a tu największe możliwości dają impregnacja olejowa i pokrycie olejowoskowe, które umożliwiają rozjaśnienie, barwienie lub patynowanie drewna.

Wygoda w użytkowaniu.

W kolejności najmniejszego zachodu przy pielęgnacji i konserwacji posadzki:

  • posadzki lakierowane – praktycznie bezobsługowe
  • posadzki olejowoskowane – wymagana okresowa konserwacja
  • posadzki olejowane – zaleca się bieżącą pielęgnację i cykliczną konserwację.

Wybór zabezpieczenia posadzek drewnianych na podkładach grzewczych należy postrzegać poprzez pryzmat ich temperatury, wilgotności i funkcjonalności nie zapominając o charakterze pomieszczeń z przełożeniem na obciążenie użytkowe podłogi.

Czas pomiędzy wyprodukowaniem elementów posadzkowych z drewna a ich montażem sięga dni, miesięcy a nawet lat. Jednak nie czas jest tu istotny a miejsce i sposób składowania. Poważni producenci posiadają odpowiednie warunki do składowania swoich produktów, jak i sposób zabezpieczenia ich przed zmianą wilgotności. Znana jest i słusznie stosowana zasada, że producent odpowiada za parametry wilgotności elementów drewnianych do czasu opuszczenia jego “bram”. Droga między składowaniem w magazynie producenta a zamontowaniem posadzki może przyczynić się do wielu problemów, w zależności od sytuacji, o których poniżej.

  1. Bezproblemowe jest instalowanie posadzki z elementów dostarczonych bezpośrednio z magazynu producenta. Takie elementy można układać z marszu, za wyjątkiem, kiedy transport zmroził dostawę a wówczas potrzebny jest czas na aklimatyzację temperaturową.
  2. Składowanie elementów w nowym, niewygrzanym budynku przyczynia się do powstania problemów, zarówno podczas układania (zmiana wymiarów, odkształcenia płaszczyzny) jak i w czasie użytkowania (powstawanie szczelin). Warto wiedzieć, że opakowanie w postaci folii, nie daje pełnej gwarancji szczelności, tym bardziej kiedy paczki są kilkukrotnie przekładane.
  3. Składowanie elementów podczas wykonywania prac mokrych w budynku czy mieszkaniu przyczynia się do uszkodzenia opakowania (częste przekładanie) i do pochłaniania wilgoci powstającej podczas wykonywania tych prac.
  4. Składowanie bezpośrednio na posadzce betonowej daje większą  bezwładność cieplną dolnej warstwy opakowanych elementów co przyczynia się do wzrostu ich wilgotności i zwiększenia wymiarów części elementów z przełożeniem na późniejsze trudności montażowe oraz powstawanie szczelin.
  5. Składowanie bez zabezpieczenia przeciwwilgociowego powoduje “rozpracowanie” desek, deszczułek, w efekcie czego ich prawidłowy montaż jest utrudniony w niektórym sytuacjach wręcz niemożliwy.
  6. Składowanie w ciemnych garażach, szczególnie nieogrzewanych, gdzie wilgotność względna jest zawsze podwyższona, przekłada się na powolny wzrost wilgotności drewna

Posadzki drewniane na podkładach grzewczych wymagają zachowania najwyższych standardów w zakresie sprawdzenia i przygotowania elementów składowych podłogi, do czego należy:

  1. Sprawdzenie funkcjonowania ogrzewania przed nieodwracalnym przykryciem grzejnika w tym:
  • sprawdzenie szczelności instalacji
  • sprawdzenie równomierności w rozkładzie temperatur
  • sprawdzenie czy projekt ogrzewania uwzględnia posadzkę drewnianą o określonym oporze cieplnym “R”.
  • Pompa ciepła, rzadki rozstaw rurek grzewczych, cienka termoizolacja płyty grzewczej a na niej oporna cieplnie posadzka z drewna – to zły zestaw.
  1. Ocena wylewki – wilgotność, płaskość i wytrzymałość powierzchniowa.

Po ocenie funkcjonowania podkładu grzewczego i wyborze rodzaju posadzki należy przygotować podkład do montażu elementów posadzkowych.

Wilgotność. Wylewka powinna uzyskać wilgotność bezpieczną dla drewna, która powstaje dopiero po jej wygrzaniu.

Graficzny obraz wygrzewania podkładów wylewanych.

Po wygrzaniu należy sprawdzić wilgotność wylewki, która powinna być: ≤ 0,3% dla anhydrytu i 1,5% CM lub ≤ 2,0% dla betonu. Profesjonalne firmy monitorują i korygują przebieg wygrzewania podkładów z wykorzystaniem GSM.

Płaskość zgodnie z wytycznymi WTWiORB ITB 2014r. ≤ 3 mm na odcinku 2 m.

Wytrzymałość powierzchniowa na odrywanie ≥ 1,0 N/mm² dla elementów warstwowych oraz ≥ 1,5 N/mm² dla elementów z litego drewna.

Dylatacje. Przed montażem należy sprawdzić czy brzegi wylewki obok dylatacji nie uginają się pod obciążeniem “klawiszują”, oraz nie są uniesione względem całej płaszczyzny. Uginanie wymaga indywidualnej i fachowej oceny i sposobu naprawy. Uniesione ale stabilne brzegi należy wyrównać szlifierką do betonu. Bardzo często uniesione brzegi są wynikiem niepełnego rozkładu wilgoci w wylewce a wówczas zamiast szlifowania należy dosuszyć wylewkę.

  1. Dobór spoiny.

Produkty spoiny klejowej powinny być przeznaczone do zastosowania na ogrzewanie podłogowe i oznaczone odpowiednim hologramem. Nie zaleca się stosowania barier przeciwwilgociowych na mokrych wylewkach.

  1. Ocena jakości drewnianych elementów posadzkowych.

Elementy z litego drewna powinny mieć wilgotność poniżej 9%, natomiast warstwowe zgodne z deklaracją cech użytkowych deklarowanych przez ich producenta. Należy wiedzieć, że wszelkie wady drewna w postaci pęknięć mogą się powiększyć, natomiast sęki mogą ulec degradacji. Nie zaleca się klimatyzowania drewna przed montażem. Klimatyzowanie to zmiana wilgotności drewna, a ta z kolei przekłada się na zmiany szerokości adekwatne do wielkości zmian wilgotności oraz wynikające z anizotropowej budowy drewna. Powyższe przekłada się na powstanie szczelin już w trakcie montażu posadzki.

  1. Przed przystąpieniem należy zadbać o ustabilizowanie mikroklimatu w pomieszczeniach. Temperatura powinna oscylować w okolicach 20°C a wilgotność w przedziale 40 – 60% RH. W okresie zimowym, przed montażem należy włączyć ogrzewanie i ustabilizować temperaturę podkładu mieszczącą się w zaleceniach producenta kleju.
  2. Sprawdzenie czy zalecane przez producenta desek dopuszczalne temperatury odpowiadają parametrom grzewczym naszej podłogówki.

Teoretyczny obraz zależności przy obciążeniu cieplnym 65W/m² i temperaturze w pomieszczeniu 20°C.

Popatrzmy jak to wygląda w rzeczywistości.

Termogram obrazujący rzeczywisty układ temperatur na powierzchni 2 rodzajów posadzek, w ich dolnej części – na styku z podkładem grzewczym oraz temperaturę samego podkładu grzewczego.

Jak widać umiejscowienie wszelkiego rodzaju czujników, bezpieczników ma istotne znaczenie dla oceny funkcjonowania podłogówki z drewnianą posadzką.

Wykonanie powyższych czynności pozwala na uzyskanie optymalnej jakości i zachowanie trwałości posadzki drewnianej na podkładzie grzewczym.

Posadzki drewniane na podłogówce “robią za grzejnik”, stąd wymagają szczególnej staranności w doborze materiałów oraz fachowości podczas montażu aby tenże grzejnik nie tylko ładnie wyglądał ale równie skutecznie grzał. 

MONTAŻ POSADZEK PŁYWAJĄCYCH.

  •  Na podkładach grzewczych wylewanych; na wysuszoną i oczyszczoną wylewkę grzewczą układamy folię PE, dalej układamy podkład wygłuszający i na to układamy panele drewniane łączone zamkiem. Zamiast folii i podkładu wygłuszającego można zastosować podkład zintegrowany łączący funkcje paroizolacyjną i wygłuszającą.
  • Na wylewkach cienkowarstwowych z matami grzewczymi; wysuszoną i oczyszczoną wylewkę z matą grzewczą pokrywamy podobnie jak przy klasycznych podkładach grzewczych. W przypadku każdego ogrzewania elektrycznego należy pamiętać o umieszczeniu elementów zabezpieczająco-sterujących niezbędnych dla bezpiecznego i prawidłowego funkcjonowania ogrzewania. W obu powyższych przypadkach istotny jest dobór podkładu pośredniego – akustycznego.
  •  Na podkładach wylewanych z folią grzewczą; na oczyszczoną i wysuszoną wylewkę układamy zintegrowaną matę izolacyjną, dalej idzie folia grzewcza, na nią folia PE, na którą układamy panele drewniane łączone na zamek. Ten sposób można zastosować w przypadku lekkich konstrukcji podłogowych, z płytą OSB lub sklejką w roli podkładu.
  • Na lekkich konstrukcjach z wodnym ogrzewaniem i pasami aluminiowymi: producenci takich rozwiązań oferują własne systemy, z których w całości należy korzystać.

We wszystkich posadzkach pływających istotne są szczeliny dylatacyjne w ilościach i wielkościach określonych przez producentów drewnianych paneli.

 

MONTAŻ POSADZEK KLEJONYCH DO PODKŁADU.

W tym przypadku rozróżniamy trzy rodzaje podkładów – na bazie drewna, cementu i anhydrytu  oraz dwa rodzaje posadzek drewnianych – lite i warstwowe.

Na podkładach na bazie drewna; taki podkład należy wyrównać na łączeniach elementów oraz przeszlifować powierzchnię dla polepszenia przyczepności spoiny klejowej. Wilgotność podkładu powinna być zbliżona do zalecanej wilgotności drewnianych elementów posadzkowych.

Na podkładach na bazie cementu lub anhydrytu;   po sprawdzeniu wilgotności, płaskości i spójności podkładu dobieramy system klejowo-gruntowy odpowiedni do tego co wzajemnie łączymy. Grunt wzmacniający i poprawiający przyczepność nakładamy jednorazowo, w ilości pozwalającej nasycić strukturę wylewki bez pozostawiania nadmiaru na powierzchni.

W przypadku podłogówki, poza zespoleniem podkładu z posadzką, istotny jest udział spoiny w przewodzeniu ciepła. Każda pełna  spoina ma około dwukrotnie większą przewodność cieplną od przewodności cieplnej drewna, stąd nie występuje konieczność pełnego wypełnienia przestrzeni między zespalanymi powierzchniami, praktycznie jest to niemożliwe. Wypełnienie powyżej 60% gwarantuje zachowanie parametrów cieplnych i wytrzymałościowych. W przypadku montażu, długich, grubszych elementów posadzkowych z drewna na podkładach o standardowej płaskości zużycie kleju może wzrosnąć nawet do 2,5kg/m². Podczas montażu dużych elementów z litego drewna zasadnym jest aby bruzdy spoiny miały układ poprzeczny, w przypadku elementów dwuwarstwowych powinno być odwrotnie. Układ kolisty spoiny jest uniwersalny i najczęściej stosowany.

W każdym przypadku spoina powinna być “wtarta” w powierzchnię wylewki i równomiernie rozłożona. Narzędzia – pace należy dobierać stosownie do rodzaju układanego elementu i zaleceń producenta kleju. Warunki mikroklimatyczne muszą być zgodne z zasadami i zaleceniami producenta kleju. Ważnym jest aby w trakcie montażu kontrolować temperaturę podkładu grzewczego – temat dotyczy okresu grzewczego jak i letniego w czasie wysokich temperatur zewnętrznych.

Układanie wykonujemy zgodnie z projektem a w przypadku jego braku, prace rozpoczynamy od ściany bazowej, czyli od takiej, która jest najdłuższa i najbardziej widoczna. W przypadku dużych elementów ich szerokość i długość powinna być wpisana w geometrię pomieszczeń. Szczeliny dylatacyjne powinny być wielkości 10 – 15mm, natomiast łączenia z innymi rodzajami posadzek z zastosowaniem  elastycznego wypełniacza.

Posadzki z elementów litych; wymagają dobrze wysuszonego materiału oraz zachowania wszelkich zasad montażu.

Posadzki z elementów warstwowych;  pozornie mniej wymagające, w praktyce najczęściej reklamowane co wynika z ich dużego udziału na rynku, “garażowej produkcji” jak i niefachowego podejścia do układania.

Czynności wykończeniowe.

Pokrywanie powierzchni; w przypadku elementów z tzw. fazką, pokrywanie lub konserwację można przeprowadzić po związaniu spoiny klejowej, natomiast elementy ostrokrawężne wymagają odpowiedniego czasu aklimatyzacji w pełnym tego słowa znaczeniu.

Listwowanie:  listwy montuje się po zamontowaniu stolarki wewnętrznej w sposobie właściwym dla rodzaju listew. Standardowo listwy przykleja się po ścian

Podłoga z podkładem grzewczym poza typową dla niej rolą, pełni funkcję wielko powierzchniowego grzejnika. Ilość ciepła, jaka jest niezbędna do ogrzania pomieszczeń, musi przeniknąć z podkładu grzewczego przez posadzkę drewnianą. Norma PN-EN 1264 określa właściwości cieplne ogrzewania podłogowego, min. maksymalne wartości temperatury posadzki względem jej wydajności cieplnej przy określonej temperaturze pomieszczeń. Drewno zawarte w posadzce ogrzewanej cechują naturalne właściwości jak zmiana barwy, kształtu lub uszkodzenia strukturalne. Ponieważ drewno jest materiałem reagującym na zmiany mikroklimatu otoczenia, należy uwzględnić dopuszczalne parametry pozwalające na funkcjonowanie posadzki ogrzewanej z akceptowalnymi dla drewna odkształceniami zawartymi w PN-EN-13226 oraz WTWiORB ITB 2014.

W przypadku posadzek drewnianych na ogrzewaniu podłogowym, wykonawca określa maksymalną temperaturę posadzki wynikającą z potrzeb cieplnych ogrzewanych pomieszczeń oraz zgodną z deklaracją użytkową producenta elementów posadzkowych. Przekroczenie tej temperatury powoduje utratę praw gwarancyjnych. Użytkownik powinien przyjąć do wiadomości i stosowania informację o konieczności powolnego rozgrzewania podłogi w tempie 2°C na i dzień.

Istotnym parametrem wpływającym na zachowanie trwałości posadzki drewnianej, jest wilgotność względna w ogrzewanych pomieszczeniach, która w okresie grzewczym powinna kształtować się w przedziale 45 – 50%. W okresie letnim się wilgotność względną może wzrosnąć do 60%. Dopuszcza się kilkudniowe odstępstwa wielkości 5% RH.  Użytkownik posadzki jest zobowiązany do zachowania powyższych zasad eksploatacji.

Graficzny obraz zależności temperatura/wilgotność przy średnim obciążeniu cieplnym podłogi.

 

Graficzny obraz zależności temperatura/wilgotność przy maksymalnym obciążeniu cieplnym podłogi.
Wykonawca powinien przekazać użytkownikowi informację, że wyższa temperatura, niższa wilgotność oraz gwałtowny rozruch – to szczeliny, odkształcenia i pęknięcia desek. Podłogi nie należy przysłaniać meblami lub dywanami. W tych miejscach na skutek tłumienia przepływu ciepła, mogą powstać szczeliny lub pęknięcia desek.

Dla zachowania pożądanej wilgotności w okresie grzewczym, niezbędne jest dowilżanie pomieszczeń poprzez zainstalowania nawilżaczy oraz ograniczenie wentylowania pomieszczeń do stanu zapewniającego czystość powietrza. Wg modelu Steadman’a z 1994 podwyższenie wilgotności względnej z 30% do 50% umożliwia obniżenie temperatury w pomieszczeniu o ok. 2°C bez zmiany temperatury odczuwalnej, czyli bez pogorszenia komfortu cieplnego użytkownika. Powyższe służy trwałości drewnianej posadzki, zmniejszeniu strat ciepła oraz przekłada się na samopoczucie i zdrowie użytkowników pomieszczeń.

Wykonawca posadzki w porozumieniu z jej użytkownikiem może zainstalować rejestratory wilgotności i temperatury, których wskazania lub zapisy będą podstawą do uznania lub nieuznania roszczeń reklamacyjnych.

Pielęgnacja i konserwacja podłogi powinna być zgodna z załączoną instrukcją użytkowania, odpowiednią do zastosowanego zabezpieczenia powierzchni posadzki.

Autor Tadeusz Woźniak. Opracowanie jest własnością autora.

Blog, w tym powyższe opracowanie jest chronione prawem autorskim. Nie wyrażam zgody na jego kopiowanie i wykorzystywanie bez mojej zgody.

 (Ustawa z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Komfort cieplny P.O. Fanger, Badania komfortu cieplnego B.W. Olessen, GBR (Edition 1:2005) oraz  opracowania dra A. Ujmy):

Problem strat ciepła przez podłogi w kontekście energooszczędności i odczuć cieplnych – cz. I

http://www.inzynierbudownictwa.pl/technika,materialy_i_technologie,artykul,problem_strat_ciepla_przez_podlogi_w_kontekscie_energooszczednosci_i_odczuc_cieplnych___cz_i,10470

Problem strat ciepła przez podłogi w kontekście energooszczędności i odczuć cieplnych – cz. II

http://www.inzynierbudownictwa.pl/technika,materialy_i_technologie,artykul,problem_strat_ciepla_przez_podlogi_w_kontekscie_energooszczednosci_i_odczuc_cieplnych___cz_ii,10603

Ciepłochłonność posadzek drewnianych

http://www.izolacje.com.pl/artykul/id17,cieplochlonnosc-posadzek-drewnianych?p=1

Opracowanie Szwedzkiego Stowarzyszenia Producentów Materiałów Posadzkowych

Published by the Swedish Flooring Trade Association, GBR (Edition 1:2005)

                                   DESKI PODŁOGOWE STABILIZOWANE POPRZECZNIE

Zakład Stolarski Parkiet Komplex z Mławy w 2013 r. opracował technologię i wdrożył do produkcji deski podłogowe lite, stabilizowane poprzecznie. Przedmiotowe deski  zawierają drewniane stabilizatory, zapobiegające odkształceniom drewna podczas zmian  temperatury i wilgotności.

 

Posadzka z litego drewna jest jednym z najcenniejszych elementów wykończeniowych pomieszczeń. Jej wartość pozostaje niezmienna pod warunkiem zachowania walorów estetyczno – użytkowych przez cały okres użytkowania podłogi, bez względu na zmieniające się warunki temperaturowo – wilgotnościowe w pomieszczeniach. Okres uruchamiania ogrzewania podłogowego jest najtrudniejszy dla posadzek drewnianych i w tym czasie stabilizacja poprzeczna jest najbardziej potrzebna Poniżej graficzny obraz wpływu stabilizatorów na trwałość i wygląd podłogi.

 

Właściwości cieplne desek dębowych litych, stabilizowanych, grubości 20 mm, są porównywalne do desek trójwarstwowych grubości 14mm. Opór cieplny w obu przypadkach ok. 0,12 m2K/W.

Producent i wykonawca podłóg wykonanych z desek stabilizowanych udziela gwarancji w rozszerzonym przedziale wilgotności względnej otoczenia od 35 do 65% i temperaturze od 18 do 25°C.

Trwałość desek stabilizowanych jest praktycznie nie ograniczona, porównywalna do trwałości drewna, z którego zostały wykonane.

Udostępnij wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.